Sessiz Kaptan

Ey yar!

Yine kuzguni bir haykırış kaynağısın

Ve hâla bitmiyor yasın!..

Ey yar!

Sensiz geçen yılların acımasızlığına inat yaşıyorum sensizliği seninle geçen yılların hatırına! Şimdilerde özlemek moda oldu…

Bilirsin;

Yalnızlığı özlüyor insanlar, koşmayı özlüyor, konuşmayı özlüyor, susmayı özlüyor, susturulmayı özlüyor, terk etmeyi özlüyor, terk edilmeyi özlüyor, kendini bile özlüyor insanlar…

Beni sorma bugün sana insanları anlatacağım!

İnsanlar yine bildiğin gibi… Doymaz acıtmaya, bıkmaz terk etmekten, yalnız bırakıp gitmekten hiç üşenmez… Tıpkı senin gibiler yani!

Ey yar!

İnsanları bırakıp seni anlatmak daha iyi olmaz mıydı?

Sensizlik o kadar acı ki seni anlatmak bile sensizliği anlatmak olacak bu sefer de…

İnsanlar anlamıyor sensizliğin ne derece bir ıstırap olduğunu! Dün Mecnun’a kızan insanlar bugün bana kızıyorlar dün Leyla’yı hor görenler bugün seni yeriyorlar! İnsanlar beni anlamıyorlar!

Ey yar!

Yine sensizliğin üzerini kaplayan bir mevsim daha geride kaldı… Yine yeni bir eylül düştü takvimlere ve ben yine seni en çok eylülde özlüyorum… Eylülde akıtıyorum gözyaşlarımı en çok ve daha fazla boğucu oluyor düşlerim… Eylül aynı eylül… Saçların gözlerimi dalgalandırıyor, gözlerin yüreğimi yakıyor, hasretin canımı acıtıyor… Değişen tek şey bu eylül sensizliği daha da eskitiyor… Hatırıma her düştüğünde hangi takvimi yaşadığımın bir önemi olmasa da gittikçe eskiyen hatıraların olması çekilmez bir işkence oluyor..

Keşke… Ah keşke diyorum ayaklarıma takılan prangalar kırılsa da sana koşabilsem… Kelepçeler parçalansa da kollarımı sana açabilsem… Boynumdaki kement sıksa da boğazımı önemi yok son nefesimi dizinde verebilsem!

Ey yar!

Anla işte bunca laf kalabalığı kendime satırları dost edindiğimdendir ve bu kadar dost çoğaltmamın tek sebebi her gün seni biraz daha fazla sevdiğimdendir…

Enes Ali

Trackback URI | Comments RSS