Sessiz Kaptan

Sokakların boşluğu, senin yokluğundan daha ağır olamazdı!

Sokaklar boştu
İnsanlar canhıraş bir uğultunun peşinde
Bir ömür sarhoştu…
Ben ölümün eşiğinde…

Arkandan koşmuşum
Beni görmediğin yetmemiş
Nefretinde boğulmuşum
Rüyalarım tabir edilmemiş…

Gözlerin taarruzunda beynimin
Dağıtmışım merkezini tarumar ordumun
Gamını çekmemişim ezelimin
Alev düşmüş ortasına yurdumun

Sokaklar boştu
Islıklarım ıslatıyordu kaldırımları
Melodilerim sarhoştu
Sevdam deliyordu yıldırımları

Ey gül!
Sokakların kaldırımlarında adın var
Sevdan bir kor…
Beni bırak yaralı düşlerimi sar

Enes Ali

 İlk klibini izlemiştim ve bana oldukça duygusal gelmişti klibi. Sözlerinden birşey anlamıyor olsam da müziğin evrensel dili sayesinde her dinlediğimde oldukça duygulanırım…

Pişmanlığımın yalnızlığıdır!

Yaşı genç sayılırdı aslında ama yüzündeki derin kederin izlerinden olsa gerek dış görünüşünde bir “eskilik” vardı…

Sevgi ve sevmek ile yakından ilgilenir, insanlara çabuk güvenirdi genç adam. Okuduğu birçok şiirin ana konusu ya sevgidir ya dostluk… Hani Tolstoy demiş ya “insan ne ile yaşar” diye ve cevabına da bol sevgi malzemesi katmış ya işte bu malzemenin bir hayranıdır.

Çok zaman önce büyük kavgalarla karşılıklı birbirlerine sırt döndükleri bir dostu vardı ve genç adam ona bir mektup yazmalıydı…

Devamını Oku »

İzini kaybettiğim, boğulup gittiğimdir!

Yâr..

Bir sevda bu kadar mı acımasız olur? Ve bir yangına fışkırtılan su ne zamandan beri “alevi dindiren” değil, “ateşi alevlendiren” oldu!

Öyle ki sana doğru attığım her adım biraz daha uzaklaştırıyormuş beni senden, bir sokak daha öte bir mahalle daha uzak bir şehirden diğer bir şehre gidilecek kadar daha uzak bir yol… Belki de bir dünya mesafe girecek aramıza böyle giderse! Devamını Oku »

Yapraklarımın dökülüşü, hayatımın sökülüşüdür!